منظره خیره‌کننده مریخ را در ۶۰ ثانیه تماشا کنید



ناسا به تازگی فیلمی واضح از دهانه‌ی جزرو سیاره مریخ منتشر کرده است.

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، این ویدئوی ۶۰ ثانیه‌ای شامل مجموعه‌ای از تصاویر سطح مریخ است که وضوح آنها بهبود یافته و رنگی شده‌اند و دلتای دهانه جزرو در مریخ را نشان می‌دهند.

این دلتا میلیاردها سال قبل از رسوباتی که یک رودخانه به دریاچه‌ای باستانی در این دهانه می‌ریخته، ساخته شده است.

این فیلم توسط دوربین مست‌کم‌زد(Mastcam-Z) در بخش بالایی مریخ‌نورد استقامت ثبت شده است. در ابتدای فیلم می‌توان بخش غربی مریخ‌نورد را مشاهده کرد و سپس تصویر به سمت شمال سیاره حرکت می‌کند.

۱۶ تصویر با یکدیگر ترکیب شدند تا تصویر نهایی برای ساخت این فیلم ایجاد شود. این تصاویر در ۲۸ نوامبر ۲۰۲۱، زمانی که این مریخ‌نورد در بالاترین نقطه در “South Séítah” مستقر شده بود، ثبت شدند. قرار گرفتن در این نقطه به آن امکان ثبت تصاویری از تخته سنگ‌ها و سایر ویژگی‌های این سیاره از فراز دلتا و همچنین غرب و شمال غرب را می‌داد.

کوه‌هایی که در پس زمینه دیده می‌شوند، لبه‌های دهانه‌ی جزرو هستند. این منظره تپه‌های قهوه‌ای را در فاصله‌ی میانی که بخشی از دلتا است نشان می‌دهد جایی که رودخانه باستانی به دریاچه دهانه جزرو برخورد می‌کرده است. این مریخ‌نورد چندین ماه اخیر را صرف کاوش مناطق شنی و صخره‌ای پیش زمینه تصویر کرده است.

نوارهای رنگی تصویر برای بهبود کنتراست بصری و مشخص کردن تفاوت‌های رنگی ایجاد شده است و در حقیقت آسمان مریخ به چشم انسان‌ها آبی‌رنگ نیست.

یکی از اهداف اصلی مریخ‌نورد استقامت جستجوی نشانه‌هایی از حیات باستانی در سیاره سرخ است. این مریخ‌نورد ویژگی‌های زمین‌شناختی و آب‌وهوای گذشته مریخ‌ را مشخص می‌کند و راه را برای کاوش سیاره سرخ باز می‌کند و همچنین اولین ماموریتی خواهد بود که گرد و غبار و سنگ‌های مریخی را جمع‌آوری و ذخیره می‌کند.

ناسا با همکاری آژانس فضایی اروپا طی ماموریت‌های آینده کاوشگری به مریخ خواهد فرستاد تا نمونه‌های جمع‌آوری شده را با خود به زمین بیاورد.

ماموریت استقامت ناسا بخشی از رویکرد کاوش “ماه تا مریخ” ناسا است که طی آن در ماموریتی موسوم به آرتمیس فضانوردان به ماه سفر می‌کنند تا برای سفر و کاوش مریخ در آینده آماده شوند.

مریخ‌نورد استقامت در روز ۱۸ فوریه سال ۲۰۲۱ بر روی سطح مریخ فرود آمد تا به جستجوی دهانه جزرو بپردازد. این مریخ‌نورد یک بالگرد مریخی نیز به نام نبوغ با خود به همراه داشت که تاکنون ۱۷ پرواز موفقیت‌آمیز داشته است.

این مریخ‌نورد ماه گذشته سومین نمونه مریخی را از سطح این سیاره جمع‌آوری کرد و درون یکی از ۴۳ لوله تیتانیومی خود قرار داد.

ناسا قصد دارد این نمونه‌ها را تا سال ۲۰۳۱ به زمین بازگرداند.  

انتهای پیام



Source link

۳۰ دقیقه پرواز در آسمان مریخ



اولین بالگرد مریخی در مجموع ۳۰ دقیقه بر فراز مریخ پرواز کرده است.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در روز چهارشنبه ۱۵ دسامبر در بیانیه‌ای اعلام کرد که در پی پرواز ۱۱۷ ثانیه‌ای بالگرد مریخی “نبوغ” در روز پنجم دسامبر، مجموع زمان پروازهای این بالگرد در آسمان مریخ به ۳۰ دقیقه و ۴۸ ثانیه رسید. این بالگرد به تازگی هفدهمین پرواز خود را به انجام رسانده است.  

آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا خاطرنشان کرد که به دلیل بروز یک نقص فنی، تاخیری در انتشار نتایج رخ داده است. زمانی که این بالگرد در حال کاهش ارتفاع برای پایان دادن به پرواز خود بود، ارسال‌ داده‌ها از سمت نبوغ به طور غیرمنتظره‌ای متوقف شد.

اگرچه این مرکز داده‌های انگشت‌شماری را بلافاصله دریافت کرد که نشان می‌داد نبوغ احتمالا در شرایط خوبی قرار دارد اما داده‌هایی که در تاریخ ۱۰ دسامبر به دست آمد نشان‌دهنده‌ی موفقیت آمیز بودن پرواز هفدهم بود.

آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا اعلام کرد که “نبوغ” در شرایط فوق‌العاده‌ای قرار دارد و این بالگرد در طول این هفته هجدهمین پرواز خود را انجام خواهد رساند.

بالگرد نبوغ که همراه مریخ‌نورد استقامت در ماه فوریه بر روی سطح مریخ فرود آمد با تغییرات فصلی جو مریخ دست به گریبان بوده و از آن‌جا که هوای مریخ رقیق‌تر شده است باید سرعت چرخش ملخ‌هایش را بیشتر کند. تاکنون این بالگرد به خوبی از عهده انجام این کار برآمده است.

در طول هجدهمین پرواز، نبوغ ۲۳۰ متر را می‌پیماید و حداکثر سرعت آن ۹ کیلومتر بر ساعت خواهد بود. این پرواز ۱۲۵ ثانیه به طول خواهد انجامید و نبوغ وارد منطقه هوایی جدیدی در نزدیکی مرز شمالی منطقه Séítah خواهد شد.

بُرد رادیویی و عملکرد نبوغ تا حد بسیار زیادی در این پرواز مورد آزمایش قرار می‌گیرد و به همین دلیل مهندسان تصمیم‌ گرفته‌اند که ارتباط میان نبوغ و استقامت را در حالت “سرعت پایین انتقال داده” قرار دهند.

“تدی تزانتوس”(Teddy Tzanetos)، رهبر ماموریت نبوغ در بیانیه‌ای گفت: اگر ارتباط رادیویی میان نبوغ و استقامت را حین فرود از دست بدهیم چندین روز تا چندین هفته طول می‌کشد تا بتوان ارتباط مجدد برقرار کرد.

اگرچه تاخیر در دریافت داده‌های پس از پرواز موضوع ناراحت‌کننده‌ای است اما غیرمنتظره نیست و تبدیل به موضوعی عادی می‌شود زیرا طی هفته‌های آینده ما به انجام عملیات‌ در مناطقی چالش‌برانگیز خواهیم پرداخت.  

انتهای پیام



Source link

لحظات نفس‌گیر گذر “پارکر” از تاج خورشید را تماشا کنید



کاوشگر خورشیدی پارکر که برای اولین بار موفق به لمس خورشید شده بود فیلمی از این گذر منتشر کرده است.

به گزارش ایسنا، برای اولین بار در تاریخ یک کاوشگر موفق به لمس خورشید شده است. پارکر وارد جو فوقانی خورشید موسوم به “تاج خورشید” شد و این گام مهم در روز ۱۴ دسامبر در یک کنفرانس خبری در نشست پاییز اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا ۲۰۲۱ در نیواورلئان اعلام شد. این کاوشگر با گذر از جو خورشید از ذرات و میدان‌های مغناطیسی آنجا نمونه برداری کرده است. 

چندی پیش نیز این کاوشگر برای دهمین بار از کنار خورشید عبور کرده و در روز ۲۱ نوامبر حضیض خورشیدی جدیدی را رقم زده بود.

کاوشگر خورشیدی “پارکر” ناسا در سال ۲۰۱۸ با هدف مطالعه خورشید از نزدیک پرتاب شد و هر دفعه به هدف خود نزدیک و نزدیک‌تر شده و رکورد جدیدی را ثبت می‌کند. این کاوشگر از مجموعه‌ای از ابزارهای موجود برای مطالعه ذرات خورشیدی با انرژی بالا در جو خورشید برای درک بهتر منشا بادهای خورشیدی استفاده می‌کند. “پارکر” در مجموع ۲۴ بار به تاج خورشیدی شیرجه خواهد زد.  

انتهای پیام



Source link

پیوند کلیه خوک به انسان برای دومین بار



دانشمندان در حال نزدیک‌ شدن به پیشرفتی بزرگ در زمینه پیوند اعضا هستند و این هفته محققان دانشگاه نیویورک خبر از پیوند کلیه خوک به انسان برای بار دوم دادند.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمودو، چنین پیوند عضوی اولین بار دو ماه قبل بر روی یک فرد مبتلا به مرگ مغزی انجام گرفته بود و اکنون این پیوند جدید بدون ایجاد عوارض کوتاه مدت بار دیگر تکرار شده است. اگرچه تا رسیدن این فناوری به مرحله آزمایش بالینی راه درازی در پیش است.

این عمل اواخر ماه نوامبر در مرکز پزشکی “NYU Langone Health” توسط گروهی از جراحان انجام شد. مشابه اولین پیوند، پزشکان کلیه‌ی خوکی که از نظر ژنتیکی بهبود یافته بود را درون بدن یک فرد مرگ مغزی قرار دادند. کلیه در محل اصلی خود در بدن قرار نگرفت بلکه به عروق خونی ران زبرین(upper leg) متصل شد. سپس این عضو جدید توسط یک محافظ پوشانده شد و محققان آن را به مدت ۵۴ ساعت تحت نظر قرار دادند. در طول این ساعات، کلیه عملکرد طبیعی خود را دنبال کرد و هیچ نشانه‌ای از پس زده شدن توسط بدن فرد دیده نشد.

اولین پیوند این‌چنینی در ماه سپتامبر انجام گرفت که در آن فردی مبتلا به مرگ مغزی که قرار بود از دستگاه جدا شود با موافقت خانواده‌اش برای انجام تحقیقات تحت پیوند عضو قرار گرفت. این بار نیز به گفته‌ی محققان در این پیوند جدید، گیرنده عضو، فردی اهداکننده بود که جان خود را از دست داده و توسط دستگاه تنفس مصنوعی به حیات خود ادامه می‌داد.

دکتر “رابرت مونتگومری”(Robert Montgomery)، مدیر موسسه پیوند عضو “Langone Transplant” در بیانیه‌ای گفت: ما توانستیم نتایج پیوند قبلی را تکرار کنیم و نشان دهیم که این اعضای مهندسی ژنتیکی شده را می‌توان به عنوان منبعی تجدیدپذیر برای بسیاری از افراد که در سراسر جهان منتظر این هدیه نجات‌بخش هستند، مورد استفاده قرار داد.

اهدای عضو از حیوان به انسان مدت‌ها است که یکی از اهداف پزشکی بوده است. یک مورد از چالش‌های زیادی که محققان با آن روبه رو هستند این است که اندام شبیه‌ترین پستانداران به انسان نیز تفاوت‌های نامحسوس اما مهمی با اندام انسان دارند. این تفاوت کوچک باعث پس زده شدن این اندام‌ها توسط بدن انسان پس از انجام عمل پیوند عضو می‌شود.

یکی از محدودیت‌های اصلی پیوند عضو از خوک به انسان آن است که خوک‌ها به طور طبیعی قندی به نام آلفا-گال(alpha-gal) تولید می‌کنند که در بدن انسان ایجاد نمی‌شود اما خوک‌هایی که توسط محققان دانشگاه نیویورک مورد استفاده قرار گرفتند از نظر ژنتیکی مهندسی شده بودند تا این قند را تولید نکنند و پیوند آنها به انسان از نظر تئوری ایمن باشد.

اگرچه پیوند عضو از حیوانات به انسان موضوع بحث‌برانگیزی است اما نظرسنجی‌ها نشان داده که اگر چنین فناوری به صورت گسترده در دسترس قرار بگیرد، بیشتر افراد آن را خواهند پذیرفت. اگرچه در حال حاضر چنین احتمالی دور از دسترس است. هردوی این جراحی‌ها بخشی از تحقیقات انجام شده توسط محققان دانشگاه نیویورک برای بررسی عملکرد رویکردشان بود و مطالعات بیشتر دیگری پیش از رسیدن به آزمایش‌های بالینی که در آن بیماران واقعی و نیازمند به پیوند عضو شرکت‌ می‌کنند، باید انجام شود. اما اگر همه‌ی این تحقیقات نتیجه‌بخش باشد، اهدای عضو حیوانات به انسان می‌تواند سالانه جان بسیاری از کسانی که جان خود را در فهرست انتظار پیوند عضو از دست می‌دهند، نجات دهد.  

انتهای پیام



Source link

اولین هزارپای واقعی کشف شد!


برخلاف تصور تا به امروز هیچ هزارپایی با بیش از ۷۵۰ پا کشف نشده بود اما اکنون دانشمندان اولین هزارپای واقعی جهان با بیش از ۱۰۰۰ پا را کشف کرده‌اند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، در مقاله‌ای که روز گذشته منتشر شده است، دانشمندان خبر از کشف اولین هزارپای‌ واقعی با بیش از ۱۰۰۰ پا در اعماق معدنی در استرالیا دادند.

در حقیقت این هزارپا دارای ۱۳۰۶ پا است که در میان حیوانات بی‌سابقه است و به گونه‌ی جدیدی با نام “Eumillipes Persephone”  تعلق دارد.

محققان چهار مورد از این گونه جدید را در معدنی در گلدفیلدز شرقی(Eastern Goldfields) در استرالیا یافته‌اند.

این گونه بی چشم، ۹.۵ سانتی‌متر طول و ۰.۰۷ سانتی‌متر قطر دارد و بدن نخ مانند آن از پاهای کوتاه، سری مخروطی شکل، دو شاخک و یک منقار تشکیل شده است.

اولین هزارپای واقعی کشف شد!

“پاول مارک”(Paul Marek) از دانشگاه ایالتی و مؤسسه پلی‌تکنیک ویرجینیا در بلکسبرگ(Blacksburg) این گونه را در عمق ۶۰ متری از سطح زمین در حفره‌ای که برای کاوش مواد معدنی ایجاد شده بود، یافت.

هزارپاها برخلاف نامشان ۱۰۰۰ پا ندارند و تا کنون هیچ هزارپایی با بیش از ۷۵۰ پا کشف نشده بود.

نویسندگان این مقاله می‌گویند : ما گونه‌ای جدید از هزارپاها با ۱۳۰۶ پا یافته‌ایم که رکورد جدیدی است.

این موجود از شاخک‌هایش برای مسیریابی و به عنوان جایگزینی برای چشم استفاده می‌کند.

گونه‌ی رکورددار قبلی یک هزارپای کالیفرنیایی به نام  “Illacme plenipes” بود که در سال ۲۰۱۲ کشف شد. جنس ماده این گونه ۷۵۰ پا داشت در حالی که نوع نر آن در بیشترین حالت ۵۶۲ پا داشت.

اولین هزارپای واقعی کشف شد!

اکنون بررسی‌های انجام شده بر روی ارتباط میان این دو گونه نشان‌دهنده‌ی وجود ارتباطی دور میان Illacme plenipes و E. persephone است.

مارک و همکارانش می‌گویند که پاهای زیاد این دو گونه به آن‌ها امکان ایجاد نیرویی برای حرکت در میان منافذ کوچک خاک که محل زندگی آن‌ها است را می‌دهد.

به گفته‌ی محققان این یافته‌ها نشان‌دهنده‌ی تنوع زیستی در منطقه گولدفیلدز شرقی در استرالیای غربی است.

نویسندگان این مقاله توصیه می‌کنند که فعالیت‌هایی برای حفظ محل زندگی این موجودات انجام شود تا اثرات حفر معدن بر این گونه‌ی جدید از هزارپایان به حداقل برسد.

آن‌ها افزودند: بخش‌ عمده‌ای از طلا، نیکل و سایر مواد معدنی استرالیا از معادن گولفیلدز استخراج می‌شود و استخراج سطحی فشرده بیش از یک قرن است که در این مکان انجام می‌شود. این موضوع می‌تواند به گونه‌های موجود در این منطقه آسیب برساند.

انتهای پیام



Source link

بازگشت شنوایی از دست رفته با کمک یک روش جدید ژن‌درمانی


دانشمندان آمریکایی با استفاده از یک روش جدید ژن‌درمانی توانستند شنوایی از دست رفته موش‌ها را تا حدودی بازگردانند.

به گزارش ایسنا و به نقل از نیواطلس، دانشمندان “بیمارستان کودکان بوستون” (Boston Children’s Hospital) توانستند با موفقیت از ژن‌درمانی برای بازگرداندن شنوایی از دست رفته موش‌ها استفاده کنند. این گروه پژوهشی، یک جهش ژنتیکی که بر سلول‌های مویی گوش داخلی تأثیر می‌گذارد، را اصلاح کردند. شاید روش جدید آنها بتواند به بهبود ژن‌درمانی در سایر اختلالات نیز کمک کند.

هدف این درمان جدید، ژنی موسوم به “STRC” بود که در ۱۶ درصد از موارد کم‌شنوایی ژنتیکی نقش دارد. این ژن، پروتئینی موسوم به “استریوسیلین” (Stereocilin) را رمزگذاری می کند که چارچوبی را برای سلول‌های مویی گوش به وجود می‌آورد تا آنها را در تماس با “غشای تکتوریال” (Tectorial membrane) نگه دارد. این غشا در واکنش به صدا، مرتعش می‌شود. سلول‌های مویی، این ارتعاشات را دریافت می‌کنند و آنها را به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل می‌کنند که به مغز ارسال می‌شوند. بروز جهش در ژن STRC می‌تواند این فرآیند را مختل کند.

“جفری هولت” (Jeffrey Holt)، پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: اگر استریوسیلین جهش یابد، این تماس برقرار نمی‌شود و تحریک سلول‌های مویی به درستی صورت نمی‌گیرد. نکته مهم این است که سلول‌های مویی همچنان کاربردی هستند؛ بنابراین می‌توانند پذیرای ژن‌درمانی باشند. ما باور داریم که این یک فرصت بزرگ را برای درمان افراد مبتلا به کم شنوایی، از نوزادان گرفته تا بزرگسالان فراهم می کند.

دانشمندان برای هدف قرار دادن این جهش، یک نسخه سالم از ژن STRC را در یک “ویروس مرتبط با آدنو” (AAV) قرار دادند که برای جستجوی سلول‌های مویی طراحی شده بود. سپس این ژن‌درمانی روی موش‌های مبتلا به کم‌شنوایی مرتبط با STRC انجام شد. دانشمندان چند هفته پس از درمان، گوش موش را زیر میکروسکوپ بررسی کردند و دریافتند که تا ۶۴ درصد از سلول‌های مویی آنها منظم‌تر شده‌ است.

بازگشت شنوایی از دست رفته با کمک یک روش جدید ژن‌درمانی

دانشمندان در مرحله بعد، با آزمایش شنوایی موش‌ها مشابه آزمایش‌هایی که برای نوزادان استفاده می‌شوند و همچنین بررسی واکنش‌های مغز آنها نسبت به صداهای گوناگون، نحوه تأثیر درمان بر شنوایی آنها را ارزیابی کردند. موش‌های تحت درمان، امتیاز بسیار بالاتری گرفتند و حساسیت به صداهای آهسته و توانایی تمایز بین فرکانس‌ها را نشان دادند. در برخی موارد، موش‌ها دوباره توانستند شنوایی در سطح معمولی را داشته باشند.

دانشمندان با به دست آوردن این نتایج امیدوارکننده در موش‌ها، تصمیم گرفتند این روش را روی سلول‌های انسانی در آزمایشگاه بررسی کنند که از بیماران مبتلا به کم‌شنوایی مرتبط با STRC گرفته شده‌اند. اگر این کار موثر باشد، آزمایش‌های انسانی نیز ممکن است انجام شوند. این پژوهش ممکن است پیامدهای گسترده‌تری را برای سایر انواع ژن‌درمانی‌ نیز داشته باشد.

هولت ادامه داد: چالشی که ما با آن رو به رو بودیم، این بود که ژن استریوسیلین آنقدر بزرگ است که نمی‌تواند در مسیر ژن‌درمانی قرار بگیرد.

بنابراین دانشمندان، ژن را به دو نیم تقسیم کردند و هر قسمت را در دو نوع جداگانه از ویروس مرتبط با آدنو قرار دادند. آنها توالی‌هایی را به هر دو نیمه اضافه کردند تا اطمینان حاصل کنند که همه آنها به یک محل می‌رسند و هنگامی که آنجا یکدیگر را پیدا کنند، دوباره مانند یک پازل کامل می‌شوند. به گفته دانشمندان، موفقیت روش آنها در این پژوهش نشان می‌دهد که می‌توان آن را برای سایر انواع ژن‌درمانی‌ نیز به کار برد.

این پژوهش، در مجله “Science Advances” به چاپ رسید.

انتهای پیام



Source link

ژنی که کلید درمان یک بیماری نادر چشمی است


پژوهشگران آمریکایی در بررسی جدید خود سعی دارند با بررسی نقش مهم یک ژن، درمانی را برای یک بیماری نادر چشمی ارائه دهند.

به گزارش ایسنا و به نقل از نیوزوایز، در بینایی سالم، ژنی به نام “PRPH2” وجود دارد که دستورالعمل‌هایی را برای ساخت پروتئینی موسوم به “پریفرین ۲” (Peripherin 2) ارائه می‌دهد. این پروتئین، نقشی کلیدی در عملکرد طبیعی گیرنده‌هایی بر عهده دارد که نور و رنگ را تشخیص می‌دهند و پشت چشم را می پوشانند.

هنگامی که جهشی در ژن PRPH2 رخ دهد، نتیجه آن می‌تواند اختلالی موسوم به “دیستروفی ماکولا” (Macular Dystrophy) باشد که در شبکیه چشم رخ می‌دهد و به تدریج به کاهش یافتن دید واضح و نهایتا از دست دادن بینایی منجر می‌شود. در حال حاضر، هیچ درمان موثری برای کاهش دادن یا پیشگیری از این بیماری وجود ندارد.

“بنیاد نیکسون ویژنز” (Nixon Visions Foundation) به سرپرستی “براندون نیکسون” (Brandon Nixon) و “جانین نیکسون” (Janine Nixon)، کمک‌هزینه‌ای را به بخش چشم پزشکی “موسسه چشم شیلی” (Shiley Eye Institute) اهدا کرده است که بخشی از “دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو” (UC San Diego) به شمار می‌رود. این موسسه قرار است بر پژوهش در مورد  ژن PRPH2 و جهش‌های مربوط به آن تمرکز کند، به ارتقای فناوری‌های مبتنی بر سلول‌های بنیادی بپردازد و نهایتا ممکن است یک درمان اثبات‌شده را ارائه دهد.

نیکسون‌ها در بیانیه‌ای گفتند: ما تحت تاثیر پژوهش‌های تاثیرگذار دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو و به طور ویژه، بخش چشم پزشکی موسسه چشم شیلی قرار گرفته‌ایم. ما بر این باوریم که این کمک‌هزینه می‌تواند تلاش‌ها را در ایجاد یک تأثیر فوق‌العاده برای افراد مبتلا به این بیماری چشمی تسریع کند و زندگی نسل‌های آینده را بهبود ببخشد.

دیستروفی ماکولا، یک بیماری چشمی نسبتا نادر است و شبکیه مرکزی یا ماکولا را تحت تأثیر قرار می‌دهد که بیشترین تراکم سلول‌های حساس به نور یا گیرنده‌های نور را دارد. این بیماری با بیماری شایع‌تری موسوم به “دژنراسیون ماکولا” (Macular degeneration) که اغلب به دلیل زوال شبکیه و ماکولا در اثر افزایش سن ایجاد می‌شود، متفاوت است. دیستروفی ماکولا با جهش‌های ژنتیکی مرتبط است که به تخریب سلول‌های شبکیه منجر می‌شوند. برخی از انواع این بیماری در دوران کودکی و برخی در بزرگسالی ظاهر می‌شوند.

ژنی که کلید درمان یک بیماری نادر چشمی است

“شیامنگا بوروآ” (Shyamanga Borooah)، استادیار چشم‌پزشکی موسسه چشم شیلی و از پژوهشگران پروژه PRPH2 گفت: درمان‌ مناسب و حتی روش‌های امیدوارکننده‌ای برای ابداع درمان دیستروفی ماکولا وجود ندارد، اما ما باور داریم که راهی را پیدا کرده‌ایم. این پژوهش هنوز در مراحل ابتدایی خود به سر می‌برد؛ به همین دلیل، سرمایه‌گذاری بنیاد نیکسون ویژنز برای من و همکارانم مانند دکتر “رادا ایاگاری” (Radha Ayyagari)، در جهت درک علل و درمان این بیماری، بسیار مهم است.

انتهای پیام



Source link

جلوگیری از پیری به کمک آنزیمی که با ورزش کردن فعال می‌شود



دانشمندان استرالیایی در بررسی جدید خود نشان داده‌اند آنزیمی که به واسطه ورزش کردن تولید می‌شود، نقش مهمی در جلوگیری از پیری بر عهده دارد.

به گزارش ایسنا و به نقل از نیو اطلس، انجام دادن ورزش منظم به طور کلی در هر سنی، ایده خوبی است اما حفظ کردن یک سبک زندگی فعال به ویژه با افزایش سن، اهمیت زیادی دارد. دانشمندان استرالیایی، دلایل بیشتری را در مورد این موضوع ارائه کرده‌اند و نقش آنزیم جدیدی را که به واسطه ورزش تولید می‌شود و به جلوگیری از کاهش سلامت متابولیک کمک می‌کند، نشان داده‌اند. این کشف، هدف جدیدی را برای داروهای بالقوه‌ای ارائه می‌دهد که از انسان در برابر پیامدهای پیری محافظت می‌کنند.

این پژوهش که توسط دانشمندان “دانشگاه مانش” (Monash University) انجام شده است، برای بررسی مقاومت به انسولین طراحی شد که یکی از پیامدهای عدم تحرک فیزیکی در افراد مسن به شمار می‌رود. مقاومت به انسولین بدان معناست که سلول‌های بدن به خوبی به انسولین پاسخ نمی‌دهند و آن گونه که باید به جذب گلوکز نمی‌پردازند و در عوض، آن را در خون جمع می‌کنند. مقاومت به انسولین، با چاقی مرتبط است و یک عامل خطر برای دیابت نوع دو به شمار می‌رود. دانشمندان به دنبال کشف برخی از مکانیسم‌های بیولوژیکی بودند که مقاومت به انسولین را با کاهش فعالیت بدنی در افراد مسن مرتبط می‌کنند.

دانشمندان توانستند نشان دهند که فعالیت بدنی، سلامت متابولیک را از طریق تولید “گونه‌های فعال اکسیژن” (ROS) در عضلات اسکلتی ارتقا می‌دهد. گونه‌های فعال اکسیژن به طور طبیعی در عضلات اسکلتی تولید می‌شوند اما با افزایش سن کاهش می‌یابند. به گفته دانشمندان، این موضوع در ایجاد مقاومت به انسولین نقش دارد.

دانشمندان در آزمایش‌های صورت گرفته روی موش‌ها نشان دادند که یک آنزیم تازه کشف‌شده موسوم به “NOX4” در مرکز این فرآیند قرار دارد. سطح این آنزیم پس از ورزش کردن افزایش یافت و به بالا رفتن سطح گونه‌های فعال اکسیژن و محافظت از موش‌ها در برابر ایجاد مقاومت به انسولین انجامید. این موضوع در مورد موش‌های پیر و موش‌هایی که چاقی ناشی از رژیم غذایی داشتند، صدق می‌کرد.

پروفسور “تونی تیگانیس” (Tony Tiganis)، سرپرست این پروژه گفت: افزایش گونه‌های فعال اکسیژن در اثر ورزش کردن، واکنش‌هایی را هدایت می‌کند که برای بهبود سلامت ضروری هستند.

همچنین آزمایش‌ها نشان دادند که غلظت NOX4 در عضلات اسکلتی، به طور مستقیم با افزایش سن و کاهش حساسیت به انسولین مرتبط است. این نتایج، مشابه پژوهش‌های منتشرشده در ماه گذشته هستند که نشان داده‌اند چگونه یک عصاره گیاهی می‌تواند با تقلید از یک عامل رشد عضلات اسکلتی که در افراد چاق کاهش می‌یابد، با مقاومت به انسولین مقابله کند.

دانشمندان باور دارند که NOX4 را می‌توان با داروهایی که فعالیت آن را تقویت می‌کنند و سلامت متابولیک را در افراد مسن حفظ می‌کنند، هدف قرار داد. همچنین آنها تصور می‌کنند که راه‌حل مورد نیاز را می‌توان در طبیعت یافت اما پیش از تبدیل آن به درمان، کار زیادی برای انجام دادن وجود دارد.

تیگانیس ادامه داد: فعال‌سازی مکانیسم‌های تنظیم‌شده توسط NOX4 با کمک داروها ممکن است جنبه‌های کلیدی پیری، از جمله ایجاد مقاومت به انسولین و دیابت نوع دو را بهبود ببخشد. یکی از این ترکیبات طبیعی، در سبزیجاتی مانند کلم بروکلی یا گل کلم یافت می‌شود؛ اگرچه مقدار مورد نیاز برای اثرات ضد پیری ممکن است بیشتر از مقداری باشد که افراد مایل به مصرف هستند.

این پژوهش، در مجله “Science Advances” به چاپ رسید.

انتهای پیام



Source link

برچسبی که می‌تواند میزان گرمای لباس را برای کاربر خود تنظیم کند!


دانشمندان آمریکایی، نوعی برچسب ابداع کرده‌اند که می‌تواند میزان گرمای لباس را براساس نیاز کاربر خود تنظیم کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از وب‌سایت رسمی “دانشگاه دوک” (Duke University) آمریکا، دانشمندان موفق شده‌اند ماده‌ای سبک‌وزن ابداع کنند که هنگام خشک شدن، انرژی گرمایی را به دام می‌اندازد اما منافذ کوچکی را نیز باز می‌کند تا هنگام عرق کردن کاربر، گرما از بین برود. منافذ دوباره بسته می‌شوند تا پس از خشک شدن، گرما را حفظ کنند.

این ماده که برای باز کردن منافذ، از فیزیک به جای تجهیزات الکترونیکی استفاده می‌کند، مانند یک وصله روی انواع لباس‌ها به کار می‌رود تا به راحت نگه داشتن کاربر در شرایط گوناگون کمک کند.

برچسبی که می‌تواند میزان گرمای لباس را برای کاربر خود تنظیم کند!

“پو چون هسو” (Po-Chun Hsu)، استادیار مهندسی مکانیک و علوم مواد دانشگاه دوک گفت: افرادی که در هوای سرد به اسکی یا پیاده‌روی می‌پردازند، معمولا لایه‌های زیادی از لباس را می‌پوشند تا بتوانند میزان گرمایی را که لباس با گرم شدن بدن به دام می‌اندازد، تنظیم کنند اما شاید با استفاده موادی که می‌توانند گرما را هنگام عرق کردن کاربر خارج کنند، بتوان نوعی پارچه ابداع کرد.

هسو در نخستین تلاش خود برای ساخت این پارچه دو منظوره‌، به نوعی نایلون روی آورد که ارزان، سبک و نرم است. با وجود این، نایلون چندان برای ابداع لباس‌های گرم به کار نمی‌رود؛ بنابراین هسو یک لایه نقره نگه‌دارنده گرما را روی آن اضافه کرد. او پس از آزمایش نقره با ضخامت‌های گوناگون، یک مقدار درست را کشف کرد که حدود ۵۰ نانومتر بود.

هسو برای ادامه بررسی خود که با حمایت “بنیاد ملی علوم آمریکا” (NSF) انجام می‌شود، با “کیت برینسون” (Cate Brinson)، “شارون یوه” (Sharon Yoh) و “هارولد یوه” (Harold Yoh)، اساتید برجسته دانشگاه دوک و “دونالد آلستادت” (Donald Altstadt)، رئیس بخش مهندسی مکانیک و علوم مواد این دانشگاه همکاری کرد.  

دانشمندان در این آزمایش‌ها، برچسبی به اندازه دست انسان ابداع کردند که هنگام خشک شدن با منافذ بسته، حدود ۱۶ درصد گرم‌تر است و در صورت مرطوب شدن با منافذ باز، ۱۴ درصد خنک‌تر می‌شود. ترکیب نایلون و نقره در کنار یکدیگر می‌تواند آسایش حرارتی را تا ۳۰ درصد افزایش دهد. به گفته هسو، این روش مزایایی نسبت به روش‌های موجود برای تخلیه گرما از لباس‌های گرم دارد که برای نمونه، زیپ‌ها را در زیر بغل قرار می‌دهند.

هسو گفت: ما می‌خواهیم قسمت‌های عرق‌کننده بدن هواگیری شوند که لزوما زیر بغل نیست. سینه و پشت ما به هواگیری بیشتری نیاز دارد اما تلاش برای قرار دادن زیپ در این نواحی، تقریبا مانند درآوردن لباس است.

هسو سعی دارد که روی کوچک کردن منافذ تا حد امکان و در عین حال حفظ کارآیی آنها کار ‌کند. او همچنین در حال بررسی استفاده از یک لایه نانوکامپوزیت است که می‌تواند ماده را بدون تغییر دادن ویژگی‌های حرارتی آن، به هر رنگی درآورد.

این پژوهش، در مجله “Science Advances” به چاپ رسید.

انتهای پیام



Source link

مدارگرد “اگزومارس” در مریخ آب پیدا کرد


مدارگرد “اگزومارس” در بررسی جدید خود توانست مقادیر قابل توجهی از آب را در مریخ کشف کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، “آژانس فضایی اروپا” (ESA) اعلام کرده است که موفق شده میزان قابل توجهی آب پیدا کند که در دره “گرند کنیون” (Grand Canyon) مریخ مخفی شده است.

این کشف توسط “مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس” (TGO) صورت گرفته که توانسته است آب را زیر سطح “دره مارینر” (Valles Marineris) مریخ پیدا کند.

“الکسی مالاخوف” (Alexey Malakhov)، پژوهشگر موسسه تحقیقات فضایی “آکادمی علوم روسیه” (Russian Academy of Sciences) گفت: ما متوجه شدیم که بخش مرکزی دره مارینر، مملو از آب است. این بسیار بیشتر از مقداری است که انتظار داشتیم. این منطقه بسیار شبیه به مناطق منجمد زمین است که در آن، که یخ برای همیشه زیر خاک خشک به دلیل دمای پایین آن ثابت باقی می‌ماند.

مدارگرد "اگزومارس" در مریخ آب پیدا کرد

اولین شواهد وجود آب در مریخ، توسط ناسا در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. این آژانس فضایی، عکس‌هایی را از دو دهانه موسوم به “سرزمین سیرنی” (Terra Sirenum) و “سنتاوری مونتس” (Centauri Montes) منتشر کرد که به نظر می‌رسد وجود آب مایع در مریخ را در مقطعی بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ نشان می‌دهند.

“کاوشگر فینیکس” (Phoenix spacecraft) ناسا در ۳۱ جولای ۲۰۰۸، وجود یخ در مریخ را تأیید کرد که حاوی همان عناصر آب است که ما روی زمین داریم و شکل دیگری از یخ نیست.

سیاره سرخ، چندین دره خشک باستانی و کانال‌های رودخانه‌ای دارد که مدت‌هاست احتمال جاری بودن آب مایع در آنها مطرح شده است. مریخ‌نورد “استقامت” (Perseverance) ناسا در حال حاضر در حال پیمودن سراسر مریخ است تا به اکتشاف در دهانه “جیزرو” (Jezero) بپردازد که حدود ۳.۵ میلیارد سال پیش، دریاچه‌ای پر از آب بود.

آب در مریخ یافت شده اما فقط به صورت یخ ذخیره‌شده در کلاهک قطبی یا اعماق زمین مشاهده شده است. با وجود این، کشف اخیر یکی از نخستین اکتشافاتی است که آب را نزدیک به سطح جستجو می‌کند.

“ایگور میتروفانوف” (Igor Mitrofanov)، پژوهشگر موسسه تحقیقات فضایی آکادمی علوم روسیه گفت: ما با کمک مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس می‌توانیم تا یک متر زیر این لایه غبارآلود را بررسی کنیم و ببینیم واقعا در آنجا چه خبر است. با کمک این مدارگرد می‌توان به بررسی زیر سطح مریخ پرداخت و از همه مهم‌تر، واحه‌های غنی از آب را پیدا کرد که با ابزارهای پیشین، قابل شناسایی نبودند.

مدارگرد "اگزومارس" در مریخ آب پیدا کرد

این کشف توسط ابزار موسوم به “FREND” این مدارگرد انجام شد. پژوهشگران، مشاهدات FREND را از می ۲۰۱۸ تا فوریه ۲۰۲۱ تجزیه و تحلیل کردند. این کار به آنها امکان داد تا با شناسایی نوترون‌ها، میزان هیدروژن خاک مریخ را بررسی کنند.

هنگامی که خاک مورد اصابت پرتوهای کیهانی پرانرژی قرار می‌گیرد، نوترون ساطع می‌کند. همچنین، خاک خشک بیشتر از خاک مرطوب، نوترون ساطع می‌کند. نوترون‌ها به دانشمندان کمک می‌کنند تا ناحیه‌ای از خاک که ممکن است آب در آن وجود داشته باشد،را پیدا کنند.

میتروفانوف ادامه داد: FREND، ناحیه‌ای را در دره مارینر نشان داد که مقدار هیدروژن آن به طور غیرمعمول زیاد بود. با فرض این که هیدروژن مشاهده‌شده به مولکول‌های آب متصل است، به نظر می‌رسد که ۴۰ درصد از ماده نزدیک به سطح در این ناحیه، آب باشد.

دانشمندان مطمئن نیستند که آیا آب زیر سطح، به شکل یخ است یا از نظر شیمیایی به سایر مواد معدنی موجود در خاک متصل است. میتروفانوف افزود: ما به طور کلی باور داریم که این آب به احتمال زیاد به شکل یخ وجود دارد.

انتهای پیام



Source link